गजल
जसो तसो चलिरहेछ, बनवासी जिन्दगी
दुरदेशमा बाँचिरहेछ, प्यासी जिन्दगी !
सम्झिएर झर्छ आँशु, सधैं आफ्नै गाउँघर
पापी मनले भोग्न खोज्छ बिलाशी जिन्दगी !
आशाहरु संगालेर सधैं आउँछ नौलो दिन
साँझ पर्दासम्म लाग्छ यो बासी जिन्दगी !
बाध्यतामा जिउनुपर्ने यो कस्तो विवशता
मरुभूमि झैं शुष्क यो उदासी जिन्दगी !
बाचा बन्धन तोड्नेहरु थुप्रै भेटेँ यहाँ
साँचो माया खोजीरहन्छ अभिलाषी जिन्दगी !
No comments:
Post a Comment